MMA są otwarte na wszelkie możliwe techniki pochodzące z niemal każdego stylu walki. W rzeczywistości składają się one na dwie kategorie:
·    Kategoria pierwsza to różnego rodzaju uderzenia, takie jak: ciosy pięścią, ciosy otwartą dłonią, kopnięcia, uderzenia kolanami), czyli wszystkie te techniki, które nadają się do prowadzenia walki w stójce
·    Kategoria druga to rozmaite techniki grapplerskie uskuteczniające walkę w parterze, czyli: obalenia, walka w klinczu, duszenia, dźwignie, techniki kończące, rzuty czy przetoczenia.

Ponieważ w MMA nie ma jednej organizacji ujednolicającej przepisy MMA, toteż liczba zabronionych praktyk jest różna w zależności od organizatora gali. W szczególności do akcji zabronionych należą: gryzienie, atak na oczy i genitalia, wsadzanie palców do nosa, ust i oczu i przytrzymywanie za wrażliwe części ciała.

Zawodnicy MMA trenowani są wszechstronnie, tak aby podczas walki umieć nie tylko wykorzystać swoje atuty, lecz także bronić się przed sprowadzeniem do pozycji, której nie preferują, a także by, gdy już do tego dojdzie skutecznie umieć zmienić ją na bardziej dla siebie dogodną pozycję.

Pierwszy rodzaj taktyki stosowanej w MMA jest „sprawl&brawl”. Jest to taktyka stosowana w pozycji stojącej. Polega ona na zadawaniu przeciwnikowi serii szybkich i mocnych uderzeń i kopnięć; unikaniu walki w leżeniu oraz skutecznym blokowaniem ciosów przeciwnika. Taktyka wymaga od zawodnika bardzo dobrej równowagi oraz dużej szybkości i siły zadawanych ciosów.  „Sprawl&brawl” to technika często wykorzystywana przez bokserów, kickbokserów, tai bokserów lub zawodników karate. Zawodnicy ci zazwyczaj uzupełniają swoje umiejętności elementami walki w stylu BJJ lub zapasów, wykorzystując techniki kroczące w przypadku, gdy dojdzie do walki w parterze.

Drugim rodzajem taktyki wykorzystywanej w MMA jest walka w klinczu. W technice tej wykorzystuje się często trzymania uniemożliwiające przeciwnikowi posiadanie dystansu wystarczającego do wykonania kopnięcia lub uderzenia, równocześnie starając się uderzyć przeciwnika przy użyciu kolan lub łokci. Technikę tę wybierają najczęściej zapaśnicy oraz zawodnicy Muay thai. Wykorzystywana jest ona głównie w starciach z zawodnikami, których domeną jest stójka. Klincz bywa też stosowany, by zapobiec obaleniom przez przeciwnika preferującego walkę w parterze. Zawodnicy Muay thai często zadają przeciwnikowi serię szybkich i szybkich ciosów łokciami i kolanami i w ten sposób zmuszają przeciwnika do poddania się.

Ostatnią techniką jest technika wykorzystywana w walce w parterze. Nosi ona nazwę ground&pound. Głównym celem tej techniki jest sprowadzenie przeciwnika do parteru za pomocą skutecznego obalenia lub rzutu, a następnie zdobycie przewagi przez dosiad i uderzenie przeciwnika z dużą siłą pięściami (rzadziej za pomocą kolan i łokci). Technika ta bywa często wykorzystywana jako wstęp do wykonania techniki kończącej.  Ten sposób walki bywa najczęściej wybierany przez zapaśników oraz zawodników BJJ, którzy preferują walkę w parterze. Starają się oni utrzymać pozycję grapplingową jak najdłużej i serią silnych uderzeń, duszenia bądź dźwigni zmusić przeciwnika do poddania się. Taktyka ground£ została po raz pierwszy zastosowana przez Collemana. Jej wysoka skuteczność sprawia, iż większość zawodników MMA stawia w swoich treningach na rozwój właśnie w technikach grapplingowych.